نصیحتهای صمد بهرنگی به بچه ها !!!!!!!!
صمد سا ده آمد ساده زیست و دردهای جامعه و زمان خویش را با پوست و گوشت و استخوان خود لمس علاوه بر لمس این دردها برخلاف سایرین که به بازگو کردن دردها بسنده می کنند او آنها را تحلیل و تجزیه می کند علت آنها را می شناسد و می شناساند و برای مقابله با آنها کمر همت می بندد کرد و
حرفهایی که او به بچه ها می زند تنها بدرد بچه ها نمی خورد او دردهایش رابه بچه ها می گفت زیرا که می دانست بزرگترها تاب تحمل آنها را ندارد .وزود خرد و له می شوند .
ولی با تمام این حرفها، باید حرفهاو گفته های صمد بهرنگی را بزرگترهای امروز که بچه های دیروز بودند با تعمق و تعقل زیادی مرور کنند .
و آنها را برای کودکان خود روشن کنند و بسط دهند .
اکنون ببینیم صمد به بچه ها چه می گوید
"بچه ها! بی شک آینده دست شما ست .و خوب و بدش هم مال شماست .
شما خواه نا خواه بزرگ می شوید و همپای زمان خویش پیش می روید . پشت سر پدرانتان و بزرگانتان می آیید و جای آنها را می گیرید و همه چیز را بدست می آورید.
زندگی اجتماعی را با همه خوب و بدش صاحب می شوید .فقر ،ظلم،زور،عدالت ،شادی و اندوه ،بیکسی ،کتک ،کار و بیکاری ،زندان و آزادی ،مرض و بیدوایی ،گرسنگی و پابرهنگی و صدها خوشی ناخوشی اجتماعی دیگر مال شماست .
میدانیم که برای درما ن ناخوشی ها اول باید علت را شناخت .برای از بین بردن ناخوشیهای اجتماعی هم باید همین کار را کرد .میدانیم که در بدن سالم هیچ وقت مرض نیست .در اجتماع سالم هم نباید نشانی از ناخوشی باشد .ورشکستگی ،زور گفتن ،دروغ،دردی و جنگ هم انخوشیهایی هستند کهفقط در اجتماع سالمدیده می شوند .برای درمان این همه ناخوشی باید علت آنها را پیدا کنیم .و.......
این را هم بدانید که اجتماع چهار دیواری خانه اتان نیست .اجتماع هر آن نقطه ای است که هموطنان ما زندگی می کنند .از روستاهای ودوردست تا شهرهای بزرگ و کوچک .باهمه کوچه های پراز پهن و لجن روستا تا خیابانهای تر و تیز شهرها .باکلبه های تنگ و تاریک و پراز مگس روستاییان فقیر تا قصرهای شیک و درخشان شهریهای دولتمند .
با بچه های کشاورزو قالیباف مزدور و ژنده پوش تا بچه هایی که کمترین غذلیشان چلو مرغ و بو غلمون و موز و پرتقال خواهد بود .
اینها اجتماعی است که از پدرانتان به ارث خواهید برد .
شما نباید میراث پدرانتان را دست نخورده به فرزندان خود بسپارید .شما باید از بدیها کم کنید ویا انها را نابود سازید برخوبیها بیفزایید و دوای ناخوشی های اجتماع را پیدا کنید یا انها را نابود کنید .
اجتماع امانتی نیست که عینا حفظ شود